Σαν να ήταν χθες..

   Σαν να ήταν χθες που κράτησα για πρώτη φορά την κόρη μου στην αγκαλιά μου!!! και όμως ήταν πέντε χρόνια πριν! Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως εκείνο το μικρό μωράκι που με κοιτούσε με ματάκια γεμάτα απορία και χαμόγελο σήμερα έκλεισε τα πέντε της χρόνια! Σαν να ήταν χτές.. που την είδα μέσα στο ''ταπεράκι'' του μαιευτηρίου, τυλιγμένη στην ροζ κουβερτούλα της.. μια μικρή οπτασία!  Σαν να ήταν χτές που μου γέλασε για πρώτη φορά.. σαν να ήταν χτες που την φέραμε για πρώτη φορά μέσα στο σπίτι και η πρώτη μου σκέψη,  μετά το χορευτικό καλωσόρισμα! ναι ναι χορευτικό! γιατί της βάλαμε μουσική και χορέψαμε μαζί της, κρατώντας την αγκαλιά σαν το πιο πολύτιμο φυλαχτό!, ήταν: και τώρα; από που ξεκινάμε; άντε για τα βαθιά νερά! θα κολυμπήσουμε όπως τόσοι και τόσοι!
    Πραγματικά κολυμπήσαμε! γιατί κανείς δεν σε έχει προετοιμάσει -πως θα μπορούσαν άλλωστε;- για όλα εκείνα τα κλάματα, τα ξενύχτια αλλά και τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που συνοδεύουν την κάθε κίνηση, το κάθε κλάμα ακόμα και τον ύπνο! Προσθέτω και τον ύπνο γιατί ακόμα και όταν εκείνη, η μικρή χρυσαλίδα μου, κοιμόταν εγώ αγωνιούσα αν όλα ήταν καλά!
   Πέντε χρόνια γεμάτα από πολύ αγάπη, πολλές αγκαλιές και πολλά χτυποκάρδια! Τώρα ξέρω.. τώρα καταλαβαίνω όλους εκείνους που πριν από εμένα έλεγαν πως στα δικά τους μάτια το παιδί τους είναι πάντα μικρό.. τώρα καταλαβαίνω και εκείνους που έλεγαν πως από τη στιγμή που αποκτάς παιδί δεν θα είσαι ποτέ πια ήσυχος αφού η καρδιά σου και το μυαλό σου δεν βρίσκονται πλέον μέσα σου αλλά έξω από το σώμα σου.. όπου βρίσκεται και το παιδί σου! Τώρα ξέρω.. πως είμαι ακόμη στην αρχή..
   Μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια νομίζω ότι έκανα μεγάλες προόδους! έγινα- ελπίζω- καλύτερος άνθρωπος, έγινα πιο τολμηρή, έμαθα να αφουγκράζομαι τις παιδικές φωνούλες ακόμη και όταν δεν μιλάνε.., θυμήθηκα να παίζω και να γελώ ξανά αυθόρμητα!  Είδα την άλλη πλευρά της ζωής, μέσα από τα μάτια της παιδικής, γεμάτης αφέλεια ψυχής. Μια πλευρά που είχα, μάλλον, ξεχάσει μέσα στην δίψα μου να μεγαλώσω.. Θυμήθηκα πως είναι να τρέχεις και να λαχανιάζεις, πως είναι να κρύβεσαι και να τρομάζεις μόλις σε βρίσκουν, πως είναι να γαργαλιέσαι ή πως είναι να γελάς μέχρι δακρύων γιατί μια λέξη σου φάνηκε περίεργη!  και να φανταστείτε πως ανήκω, μάλλον, στους αισιόδοξους ανθρώπους!
Κι όμως.. όλα τούτα τα είχα ξεχάσει!
   Ευχαριστώ την μικρή μου πριγκίπισσα για τα υπέροχα αυτά πέντε χρόνια!! (φυσικά ευχαριστώ και τον μικρό μου πρίγκιπα, τον γιό μου, γιατί και εκείνος ήρθε λίγο αργότερα να μεγαλώσει την ευτυχία μου!). Την ευχαριστώ για την παιδικότητα που μου έφερε πίσω.. για την αγάπη που τόσο απλόχερα μου δίνει.. για τις αγκαλιές και τα φιλιά.. για την εμπιστοσύνη με την οποία με κοιτά..( ελπίζω να ανταποκριθώ στις προσδοκίες της..).  Την ευχαριστώ και για όλα εκείνα τα χαμόγελα που με κάθε ένα  παίρνω δύναμη και κουράγιο.. γίνομαι καλύτερη..
   Απαραίτητος συνοδοιπόρος αλλά και πρωτεργάτης! ο άντρας μου! χωρίς εκείνον τίποτα δεν θα ήταν όπως είναι!
   Να τα χιλιάσεις κορούλα μου!!! καλότυχη και ευτυχισμένη!!