Κάποιες φορές η αγάπη πλημμυρίζει την καρδιά σου και τότε οι λέξεις δεν είναι αρκετές... Μοιράζομαι μαζί σας ένα ποίημα που έγραψα για τα παιδιά μου με όλη μου την αγάπη... τους το αφιερώνω!
Θα ήθελα να μαι λυχναράκι!
Θα ήθελα να μαι λυχναράκι, να φωτίζω το δρόμο σου...
θα ήθελα να μαι λιθαράκι, να χτίζω τα όνειρά σου...
θα ήθελα να μαι παπουτσάκι, να στηρίζω τα βήματά σου...
θα ήθελα να μαι το ζακετάκι, στους μικρούς, παιδικούς σου
ώμους...
θα ήθελα να μαι το λιμανάκι, στις αδιεξόδους σου...
θα ήθελα να μαι το αεράκι, που δροσίζει τις αποφάσεις σου...
θα ήθελα να μαι το σφουγγαράκι, που απαλύνει τους πόνους σου...
θα ήθελα να μαι το φιλαράκι στις εξόδους σου...
θα ήθελα να μαι ο φύλακας άγγελός σου...
Θα ήθελα να είμαι πολλά... μα είμαι μόνο η μαμά σου...
έτσι θα προσπαθήσω να είμαι πάντα στην καρδιά, στο μυαλό και
στην ψυχή σου... όποτε με χρειαστείς... ακόμη και όταν δεν θα
είμαι δίπλα σου... αν με χρειαστείς... να ανατρέχεις εκεί και να με
βρίσκεις... (Μαρία Κρόκου)
Με απέραντη αγάπη στα θαυματάκια μου
Μελίνα και Μορφέα!!!!
