Μέσα μου ζει αυτό το κοριτσάκι! Με κουβαλάει στις πλάτες του 42 ολόκληρα χρόνια! Πότε μου γκρινιάζει, πότε μου χαμογελά, πότε μου κρατάει μούτρα και δεν μου μιλά... μα κάποιες φορές με χειροκροτεί κιόλας! Ξέρετε, δεν ζητά και πολλά... μόνο να μας κάνω χαρούμενες και ευτυχισμένες! και τότε απλόχερα μου χαρίζει το χειροκρότημά της! Άντε και καμιά φορά μου σκάει και από κανένα φιλί, όταν την κάνω να ξεκαρδίζεται στα γέλια με τα παθήματά μου, με ένα αστείο παραπάτημά μου ή μια γκάφα μου! Λατρεύει τις γκάφες!!!Βλέπετε, τώρα πια έχει αφήσει στο δικό μου χέρι την χαρά και το γέλιο, την ευτυχία και την αγάπη! Πριν χρόνια εκείνη είχε τούτο το δύσκολο έργο... μα το έκανε να φαίνεται τόσο εύκολο...!! Τώρα, άντε εγώ να τα φέρω εις πέρας!
Πριν λίγο καιρό, οι δυό μας, φάγαμε μισή τούρτα! α! πόσο ευτυχισμένη ήταν!! Χτυπούσε τα χεράκια της γεμάτη ενθουσιασμό! Μια άλλη φορά σώσαμε ένα σκυλάκι από βέβαιο θάνατο... Ω!! μου είχε δώσει ένα τόσο γλυκό φιλί!!! Όταν, δε, απολαμβάνουμε τα δειλινά ...μμμ!!! η γλύκα της ψυχής της φτάνει ως εμένα!
Να μωρέ, αυτό είναι που θέλω! Να κάνω ευτυχισμένο εκείνο το μικρό κοριτσάκι, που ποτέ δεν απαιτεί, ούτε ζητά τίποτα... Να μένουν ζωντανά εκείνα τα απλά θέλω και τα πολύχρωμα όνειρα με τα οποία ξεκίνησε της ζωή της... μας! Να μην αφεθώ στην αλλοτρίωση του ενήλικα εαυτού μου!!!
Κλείνοντας τα 42 μου!!!
