Εγώ... χτες και σήμερα!!!!

       Μέσα μου ζει αυτό το κοριτσάκι! Με κουβαλάει στις πλάτες του 42 ολόκληρα χρόνια!  Πότε μου γκρινιάζει, πότε μου χαμογελά, πότε μου κρατάει μούτρα και δεν μου μιλά... μα κάποιες φορές με χειροκροτεί κιόλας! Ξέρετε, δεν ζητά και πολλά... μόνο να μας κάνω χαρούμενες και ευτυχισμένες! και τότε απλόχερα μου χαρίζει το χειροκρότημά της! Άντε και καμιά φορά μου σκάει και από κανένα φιλί, όταν την κάνω να ξεκαρδίζεται στα γέλια με τα παθήματά μου, με ένα αστείο παραπάτημά μου ή μια γκάφα μου! Λατρεύει τις γκάφες!!!
   Βλέπετε, τώρα πια έχει αφήσει στο δικό μου χέρι την χαρά και το γέλιο, την ευτυχία και την αγάπη!  Πριν χρόνια εκείνη είχε τούτο το δύσκολο έργο... μα το έκανε να φαίνεται τόσο εύκολο...!! Τώρα, άντε εγώ να τα φέρω εις πέρας!
   Πριν λίγο καιρό, οι δυό μας, φάγαμε μισή τούρτα! α! πόσο ευτυχισμένη ήταν!! Χτυπούσε τα χεράκια της γεμάτη ενθουσιασμό!  Μια άλλη φορά σώσαμε ένα σκυλάκι από βέβαιο θάνατο... Ω!! μου είχε δώσει ένα τόσο γλυκό φιλί!!! Όταν, δε, απολαμβάνουμε τα δειλινά ...μμμ!!! η γλύκα της ψυχής της φτάνει ως εμένα!
   Να μωρέ, αυτό είναι που θέλω! Να κάνω ευτυχισμένο εκείνο το μικρό κοριτσάκι, που ποτέ δεν απαιτεί, ούτε ζητά τίποτα... Να μένουν ζωντανά εκείνα τα απλά θέλω και τα πολύχρωμα όνειρα με τα οποία ξεκίνησε της ζωή της... μας! Να μην αφεθώ στην αλλοτρίωση του ενήλικα εαυτού μου!!!
                                                                                                          Κλείνοντας τα 42 μου!!!
                                                                                                           

 
    Κάποιες φορές η αγάπη πλημμυρίζει την καρδιά σου και τότε οι λέξεις δεν είναι αρκετές... Μοιράζομαι μαζί σας ένα ποίημα που έγραψα για τα παιδιά μου με όλη μου την αγάπη... τους το αφιερώνω!

Θα ήθελα να μαι λυχναράκι!
Θα ήθελα να μαι λυχναράκι, να φωτίζω το δρόμο σου...
θα ήθελα να μαι λιθαράκι, να χτίζω τα όνειρά σου...
                                          θα ήθελα να μαι παπουτσάκι, να στηρίζω τα βήματά σου...
                                          θα ήθελα να μαι το ζακετάκι, στους μικρούς, παιδικούς σου
                                          ώμους...
                                          θα ήθελα να μαι το λιμανάκι, στις αδιεξόδους σου...
                                          θα ήθελα να μαι το αεράκι, που δροσίζει τις αποφάσεις σου...
                                          θα ήθελα να μαι το σφουγγαράκι, που απαλύνει τους πόνους σου...
                                          θα ήθελα να μαι το φιλαράκι στις εξόδους σου...
                                          θα ήθελα να μαι ο φύλακας άγγελός σου...
                                          Θα ήθελα να είμαι πολλά... μα είμαι μόνο η μαμά σου...
                                          έτσι θα προσπαθήσω να είμαι πάντα στην καρδιά, στο μυαλό και
                                          στην ψυχή σου... όποτε με χρειαστείς... ακόμη και όταν δεν θα
                                          είμαι δίπλα σου... αν με χρειαστείς... να ανατρέχεις εκεί και να με
                                          βρίσκεις...  (Μαρία Κρόκου)
                                                                             Με απέραντη αγάπη στα θαυματάκια μου
                                                                                                 Μελίνα και Μορφέα!!!!
                                                                           

   ''Καληνύχτα τώρα, Μάνο'', Αλίκη Οικονόμου- Γιωτάκου, εκδ. Μιχάλη Σιδέρη
   Ένα βιβλίο γρήγορο (το διάβασα μόλις μέσα σε δύο ημέρες, παρόλο που είναι 500 σελίδες! ), με λόγο αβίαστο, γεμάτο  συναισθηματικό πλούτο,  πάθος και αγάπη! Μέσα από τη δολοφονία, τις φυλακές, τη σκληρότητα και τις δολοπλοκίες η συγγραφέας καταφέρνει να παρουσιάσει ήθη και έθιμα της Ελλάδας κεντημένα με την αγάπη, την προσφορά, την πίστη και την ευγένεια!
   Μοιάζει σα να θέλει να σπείρει  τον σπόρο της αγνής και άδολης αγάπης, τούτο το βιβλίο, στην καρδιά! Εύχομαι ολόψυχα να είναι καλοτάξιδο!  Πάντα όμορφες εμπνεύσεις!!

  

Σε τέσσερις τοίχους...

Με μεγάλη χαρά μοιράζομαι μαζί σας το τραγούδι που με πολύ αγάπη δημιουργήσαμε ο Κωνσταντίνος Κατσός (μουσική, τραγούδι, φωτογραφία), οΝίκος Κατσός (πλήκτρα) και εγώ (στίχους)!!
https://www.youtube.com/watch?v=TbzmdbV0-JM&feature=youtu.be

 Τα πλήκτρα της σιωπής, Μαίρη Γκαζιάνη, εκδ. ΟΣΤΡΙΑ

   Με μια ''σιωπή'' που μας μιλάει στην ''καρδιά'' η Μαίρη Γκαζιάνη μοιάζει να μιλά απευθείας από την δική της καρδιά! Ένα μυθιστόρημα γεμάτο αγάπη, πάθος αλλά και ανατροπές, από την αρχή μέχρι το τέλος του! Λόγος που συνδυάζει την απλότητα με την ποίηση- κάτι που, άλλωστε, η συγγραφέας γνωρίζει πολύ καλά να κάνει! Πλοκή που δεν σε αφήνει να το αφήσεις!
   Μαζί του ταξίδεψα στο δύσβατο βουνό της αγάπης, μουρμούρισα το ρυθμό της ευτυχίας και είδα κάτω από τον γκρεμό της απάρνησης!
    Καλή συνέχεια Μαίρη μου!! Μόνο επιτυχίες!!

   Αναγκράμμα, Νίκος Διακογιάννης, εκδ.ερωδιός

   Αγαπώντας ιδιαίτερα τα παιχνίδια της μοίρας και τις συμπτώσεις δεν θα μπορούσα να μείνω μακρυά από τούτο το βιβλίο! Προσεγμένο σε κάθε του λεπτομέρεια... μοιάζει σαν να μην ήθελε να αφήσει στην τύχη τίποτα ο συγγραφέας-και δεν άφησε!   Λόγος πλούσιος, γεμάτος νοήματα και παιχνίδια με τις λέξεις! Συναισθήματα δοσμένα με προσοχή και αγάπη. Χαρακτήρες ''χτισμένοι'' σκαλί- σκαλί. Θα έλεγα πως πρόκειται για ένα μυθιστόρημα τόσο ιδιαίτερο όσο και ο τίτλος του!
   Καλοτάξιδο!! Πάντα επιτυχίες!!

Νοσταλγίες....

   Νοσταλγίες...
   Όσο μεγαλώνω νοιώθω πως όλο και περισσότερο κρυφοκοιτάζω από τις γρίλιες ενός παραθύρου που όλο και ξεμακραίνει... Προσπαθώ να ''κλέψω'' λίγες από τις γνώσεις και τις αξίες του, λίγες από τις ομορφιές του.... Έτσι σε πείσμα των καιρών που επιβάλουν τα ipad και τα ipod (δεν ξέρω καν τί είναι!) εγώ προσπαθώ να κάνω προζύμι, να ζυμώσω ψωμί, να φτιάξω μαρμελάδες και  γλυκά κουταλιού, σπιτικά μακαρόνια και πίτες, σαπουνάκια και φυσικές κρέμες..
   Θέλω να έχουν τα παιδιά μου έστω και λίγες αναμνήσεις από εκείνες τις γαργαλιστικές μυρωδιές που αναδύονταν από τους παραδοσιακούς φούρνους, τις ανεπανάληπτες αυθεντικές γεύσεις της Ελλάδας μας που έκαναν τα σάλια μας να τρέχουν, τους ήχους από τα τραγούδια που μιλούν στην καρδιά μας, στη δική μας καρδιά,  και τις λέξεις- τοπολαλιές-  που ακούγονταν από τους ανθρώπους, τους δικούς μας ανθρώπους...
   Θέλω να γίνω ένα μικρό, έστω, σκαλοπάτι που να τους ενώνει το παρελθόν με το παρόν...  που θα τους δίνει τα εφόδια να μπορούν -με γεμάτες από τις χτεσινές εμπειρίες αποσκευές- να γεμίσουν τις μοντέρνες, πλέον, βαλίτσες τους με πιο ''inn'' πράγματα και ιδέες...
   Με στεναχωρεί, όμως, που υπάρχουν πράγματα που δεν θα μπορέσω να τους τα δείξω όπως τα είδα εγώ... όπως την, πιθανότατα, τελευταία λατέρνα, σε κυκλοφορία,  να περνά κάτω από το παραθύρι και να γεμίζει τον αέρα με πρωινές ή δειλινές μελωδίες γεμάτες από φανταστικές εικόνες κοριτσιών που χορεύουν λες και πετούν, με φαρδιά, αέρινα, μακρυά φορέματα, μαλλιά ξέπλεκα, στολισμένα με κάθε λογής λουλούδια, με τσέπες αδειανές μα με καρδιές γεμάτες-χορτάτες από την αγάπη των γειτόνων, των συγγενών, των φίλων... και μάτια, σπινθηροβόλα,  γεμάτα από την ομορφιά της ανέγγιχτης ακόμη τότε φύσης...
   Αχ! αυτή η λατέρνα! κάθε της νότα και μια εικόνα! ένα συναίσθημα!
   Νομίζω πως αν μπορούσα θα στόλιζα τρεις λατέρνες , θα τις άφηνα ελεύθερες να ταξιδεύουν στον κόσμο και να περνούν από τις γειτονιές διαλαλώντας την αγάπη, την ειλικρίνεια,το σεβασμό, την ευγνωμοσύνη!!! Επάνω σε κάθε μια τους θα είχα σκαλίσει και από ένα γνωμικό:
*Να φέρεσαι σε αυτούς που αγαπάς σαν να είναι η τελευταία φορά που τους βλέπεις...
*Μέτρον άριστον...
*Ήμουν λυπημένος που δεν είχα παπούτσια... ώσπου είδα κάποιον χωρίς πόδια...
                 Με νοσταλγική διάθεση.. .που συνήθως μας πιάνει το φθινόπωρο... αλλά εγώ είπαμε: είμαι ανάποδος άνθρωπος!!!!