Νοσταλγίες....

   Νοσταλγίες...
   Όσο μεγαλώνω νοιώθω πως όλο και περισσότερο κρυφοκοιτάζω από τις γρίλιες ενός παραθύρου που όλο και ξεμακραίνει... Προσπαθώ να ''κλέψω'' λίγες από τις γνώσεις και τις αξίες του, λίγες από τις ομορφιές του.... Έτσι σε πείσμα των καιρών που επιβάλουν τα ipad και τα ipod (δεν ξέρω καν τί είναι!) εγώ προσπαθώ να κάνω προζύμι, να ζυμώσω ψωμί, να φτιάξω μαρμελάδες και  γλυκά κουταλιού, σπιτικά μακαρόνια και πίτες, σαπουνάκια και φυσικές κρέμες..
   Θέλω να έχουν τα παιδιά μου έστω και λίγες αναμνήσεις από εκείνες τις γαργαλιστικές μυρωδιές που αναδύονταν από τους παραδοσιακούς φούρνους, τις ανεπανάληπτες αυθεντικές γεύσεις της Ελλάδας μας που έκαναν τα σάλια μας να τρέχουν, τους ήχους από τα τραγούδια που μιλούν στην καρδιά μας, στη δική μας καρδιά,  και τις λέξεις- τοπολαλιές-  που ακούγονταν από τους ανθρώπους, τους δικούς μας ανθρώπους...
   Θέλω να γίνω ένα μικρό, έστω, σκαλοπάτι που να τους ενώνει το παρελθόν με το παρόν...  που θα τους δίνει τα εφόδια να μπορούν -με γεμάτες από τις χτεσινές εμπειρίες αποσκευές- να γεμίσουν τις μοντέρνες, πλέον, βαλίτσες τους με πιο ''inn'' πράγματα και ιδέες...
   Με στεναχωρεί, όμως, που υπάρχουν πράγματα που δεν θα μπορέσω να τους τα δείξω όπως τα είδα εγώ... όπως την, πιθανότατα, τελευταία λατέρνα, σε κυκλοφορία,  να περνά κάτω από το παραθύρι και να γεμίζει τον αέρα με πρωινές ή δειλινές μελωδίες γεμάτες από φανταστικές εικόνες κοριτσιών που χορεύουν λες και πετούν, με φαρδιά, αέρινα, μακρυά φορέματα, μαλλιά ξέπλεκα, στολισμένα με κάθε λογής λουλούδια, με τσέπες αδειανές μα με καρδιές γεμάτες-χορτάτες από την αγάπη των γειτόνων, των συγγενών, των φίλων... και μάτια, σπινθηροβόλα,  γεμάτα από την ομορφιά της ανέγγιχτης ακόμη τότε φύσης...
   Αχ! αυτή η λατέρνα! κάθε της νότα και μια εικόνα! ένα συναίσθημα!
   Νομίζω πως αν μπορούσα θα στόλιζα τρεις λατέρνες , θα τις άφηνα ελεύθερες να ταξιδεύουν στον κόσμο και να περνούν από τις γειτονιές διαλαλώντας την αγάπη, την ειλικρίνεια,το σεβασμό, την ευγνωμοσύνη!!! Επάνω σε κάθε μια τους θα είχα σκαλίσει και από ένα γνωμικό:
*Να φέρεσαι σε αυτούς που αγαπάς σαν να είναι η τελευταία φορά που τους βλέπεις...
*Μέτρον άριστον...
*Ήμουν λυπημένος που δεν είχα παπούτσια... ώσπου είδα κάποιον χωρίς πόδια...
                 Με νοσταλγική διάθεση.. .που συνήθως μας πιάνει το φθινόπωρο... αλλά εγώ είπαμε: είμαι ανάποδος άνθρωπος!!!!