Χρόνια πολλά σε όλους!! Εύχομαι υγεία, χαρά, ευτυχία, επιτυχίες  και ότι κάνει τον κάθε έναν ευτυχισμένο!!!!  Μέσα σε αυτό το εορταστικό κλίμα θέλησα και εγώ να μοιραστώ μαζί σας δύο παραμύθια μου!  Πρέπει να ομολογήσω πως και για τα παραμύθια ευθύνονται τα παιδιά μου!! Κάθε βράδυ τους λέω και από ένα παραμύθι. Τις περισσότερες φορές τους λέω δικό μου παραμύθι, αυτοσχέδιο, μέσα από το οποίο θέλω να τους περάσω μηνύματα.  Μετά από προτροπή του άντρα μου ξεκίνησα να τα γράφω πρόσφατα.. όσα θυμάμαι τουλάχιστον!!
    Καλές γιορτές και καλή Χρονιά!!! Πάντα εξάρες!!!

Ο Μικρός Τάρανδος

   Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας μικρός τάρανδος που ήθελε πολύ να οδηγήσει το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη και να μοιράσει μαζί του τα δώρα.  Έτσι κάθε χρόνο πήγαινε και ρωτούσε τον Άγιο Βασίλη:
"Μπορώ να οδηγήσω το έλκηθρο φέτος; Μπορώ;"
   Ο Άγιος Βασίλης απαντούσε χαμογελαστός: "θα έρθει η ώρα σου! είσαι μικρός ακόμη! μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις! κάνε υπομονή!"
   Ο μικρός βιαζόταν αλλά δεν είχε άλλη επιλογή.. έπρεπε να περιμένει μέχρι να φτάσει στη σωστή ηλικία.  Τα χρόνια περνούσαν και ο μικρός συνέχιζε να έχει την ίδια επιθυμία.. όμως δεν το έβαζε κάτω. Παρακολουθούσε τους μεγάλους ταράνδους και μετά πήγαινε στο σπίτι και έκανε και εκείνος ότι έκαναν και εκείνοι.  Δεν σταματούσε να προσπαθεί για να γίνει όλο και καλύτερος, όλο και καλύτερος!
   Φανταστείτε, λοιπόν, τη χαρά που έκανε όταν επιτέλους μια παραμονή πρωτοχρονιάς ο Άγιος Βασίλης του είπε: "ναι! φέτος είσαι αρκετά μεγάλος για να οδηγήσεις το έλκηθρο μαζί με τους άλλους ταράνδους!"  Μόλις του το είπε ο μικρός τάρανδος άρχισε να χοροπηδάει και να γελάει. Ο Άγιος Βασίλης του είπε όμως:
"μη βιάζεσαι! για να μπορέσεις να οδηγήσεις το έλκηθρο θα πρέπει να περάσεις τρεις δοκιμασίες!"
"πές μου!πες μου! ποιες είναι οι δοκιμασίες;" ρώτησε ο μικρός σίγουρος πως θα τα καταφέρει γιατί είχε προσπαθήσει πολύ όλα αυτά τα χρόνια.
"Το βλέπεις το βουνό εκεί πέρα; το πιο ψηλό βουνό του Βόρειου Πόλου; θέλω να πετάξεις πάνω από την κορυφή του!" ο μικρός τάρανδος δεν περίμενε να τελειώσει την φράση του ο Άγιος Βασίλης και πέταξε πάνω από την κορυφή του βουνού, πολύ πιο ψηλά από ότι είχε πετάξει ποτέ κανείς άλλος.
"Μπράβο! τα κατάφερες πέρασες την πρώτη δοκιμασία!!" του είπε ο Άγιος Βασίλης
"πες μου και την δεύτερη!"
"Θέλω να πάρεις αυτό το δώρο και να το πας στην άλλη άκρη του κόσμου και να το δώσεις σε ένα μικρό κοριτσάκι που είναι άρρωστο. Πρόσεχε, όμως, δεν πρέπει να κάνεις πάνω από μια ώρα. Πρέπει να γυρίσεις γρήγορα!"
Ο μικρός τάρανδος πήρε το δώρο και πέταξε πάρα πολύ γρήγορα! πριν περάσει μία ώρα είχε επιστρέψει.
"Μπράβο!!! τα κατάφερες!! γύρισες τόσο γρήγορα!!"
"Πες μου και την τρίτη δοκιμασία!" ζήτησε να μάθει ο μικρός τάρανδος γιατί ήθελε να αρχίσει να ετοιμάζεται για το ταξίδι με το έλκηθρο, αφού ήταν σίγουρος πως θα πετύχαινε και στην τελευταία δοκιμασία.
"Πάρε αυτό το δώρο. Είναι από μένα για σένα με πολύ αγάπη." είπε και του έδωσε ένα τόσο δα μικρό δώρο. "θέλω να το πάρεις και να το κρύψεις σε ένα μέρος που να μην καταφέρω να το βρω εγώ!"
   Ο μικρός τάρανδος τρόμαξε.
"Μα εσείς γνωρίζετε τα πάντα!! βλέπετε τα πάντα! πως θα καταφέρω να το κρύψω και να μην το βρείτε;" ρώτησε γεμάτος αγωνία
"Όλοι οι προηγούμενοι τάρανδοι κατάφεραν και το έκρυψαν. Γιατί όχι και εσύ;"
   Ο μικρός τάρανδος πήρε το δώρο και πήγε στο σπίτι του πολύ στεναχωρημένος
"Τι έχεις;" τον ρώτησε ανήσυχη η μαμά του.  Ο μικρός τάρανδος της εξήγησε και εκείνη τον χάιδεψε με τη μουσούδα της και του  είπε:
"Ξέρω ότι θα τα καταφέρεις, γιατί όταν θέλεις κάτι με όλη σου την καρδιά, και εσύ ξέρω πως θέλεις να οδηγήσεις το έλκηθρο, τότε τα καταφέρνεις!'
   Ο μικρός τάρανδος πήγε στο δωμάτιό του στεναχωρημένος. Δεν είχε όρεξη ούτε να φάει εκείνο το βράδυ..
   Το επόμενο πρωί ακούστηκαν τα καμπανάκια από το έλκηθρο.  Είχε έρθει ο Άγιος Βασίλης! μαζί του ήταν και οι τάρανδοι δεμένοι στο φορτωμένο έλκηθρο.
"Για πες μου, το έκρυψες το δώρο;" τον ρώτησε
"Εγώ το έκρυψα... το αν θα το βρεις εσύ είναι το θέμα.." είπε ο μικρός τάρανδος
   Ο Άγιος Βασίλης, έψαξε από δω, έψαξε από κει. Σκέφτηκε, ξανασκέφτηκε και τελικά είπε στον τάρανδο:
"μπράβο!!! τα κατάφερες! "
   Ο μικρός τάρανδος δεν πίστευε στα αυτιά του!!! επιτέλους το όνειρό του θα γινόταν πραγματικότητα!!
"Για πες μου, όμως, που έκρυψες το δώρο;" τον ρώτησε
"Άγιε μου Βασίλη, το δώρο ήταν πολύ σημαντικό για μένα και έτσι το έκρυψα στην καρδιά μου!"
"Έχεις δίκιο! όλα τα σημαντικά πράγματα τα κρατάμε φυλαγμένα στην καρδιά μας! και είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να μπορέσει να δεί μέσα σε αυτήν!"
   Από τότε ο μικρός τάρανδος πηγαίνει και μοιράζει τα δώρα μαζί με τον Άγιο Βασίλη και τους άλλους ταράνδους.. και αν ποτέ ακούσετε τα κουδουνάκια θα ξέρετε πως είναι και εκείνος μαζί! Μόνο που δεν είναι μικρός πια.. έχει μεγαλώσει!!!!
                                                                                                Κρόκου Μαρία

                                              

ΤΟ ΤΕΤΑΤΟΧΩΡΙ

    Ήταν κάποτε ένα χωριό βγαλμένο σαν από παραμύθι.  Με καταπράσινους λόφους, ρυάκια που κελάριζαν στο πέρασμά τους, κάθε λογής πουλιά στα ψηλά αιωνόβια δέντρα του και αμύθητους θησαυρούς στις σπηλιές του. Αν ποτέ σε έβγαζε ο δρόμος προς τα κει σίγουρα η καρδιά και η ψυχή σου θα ηρεμούσαν και κάθε επιθυμία για επιστροφή στο δικό σου τόπο θα έσβηνε.   

   Μόνο αν συναντούσες τους λιγοστούς κατοίκους του θα σου κοβόταν η ανάσα.. όση ομορφιά το χωριό τους, τόση ασχήμια εκείνοι..  ακόμη θα έτρεχες.  Ψηλοί, άχαροι, με καμπούρα στο σβέρκο και πρόσωπα σημαδεμένα, γεμάτα ρόζους. Μύτες χοντρές και μακριές που σχεδόν κάλυπταν τα ασύμμετρα ογκώδη χείλη τους.  Τέρατα τους αποκαλούσαν και το χωριό τους Τερατοχώρι.

   Μια μέρα σε αυτό το χωριό που τίποτα δεν άλλαζε ποτέ, τίποτα διαφορετικό δεν συνέβαινε ποτέ, ένας από τους κατοίκους, ο Πετρής, βρήκε ένα ανθρώπινο μωρό.  Το πήρε και το πήγε στην πλατεία του χωριού.  Μαζεύτηκαν όλα τα τέρατα και έμειναν να χαζεύουν το μικρό ανθρωπάκι.  Ποτέ άλλοτε δεν είχαν δεί ένα τόσο δα μικρό άνθρωπο, μα και τους μεγάλους από μακριά τους έβλεπαν.. δεν είχαν ποτέ τολμήσει να πλησιάσουν από κοντά.. τους έτρεμαν τους ανθρώπους.. όπως και οι άνθρωποι εκείνους..

   Έμειναν όλοι να το χαζεύουν και να θαυμάζουν την τόση ομορφιά.  Ροδαλά μαγουλάκια, μεγάλα εκφραστικά ματάκια και ένα χαμόγελο που όμοιό του δεν είχαν ξαναδεί.  Φρόντισαν με περισσή αγάπη και φροντίδα το μικρό αγγελούδι  που ήταν λες και είχε έρθει για να ενώσει δύο διαφορετικούς κόσμους..

   Δύο ημέρες αργότερα, παραμονή Χριστουγέννων- να σημειώσω εδώ πως τα τέρατα ποτέ δεν γιόρταζαν, ποτέ και για τίποτα..- φωνές τράβηξαν την προσοχή τους.  Κατάλαβαν πως κάποιοι γύρευαν το μωρό.  Η ανησυχία γέμισε το βλέμμα τους αλλά δεν χρειάστηκε να πουν τίποτα. Ο Πετρής πήρε στην αγκαλιά του το μωρό και προσπαθώντας να καταπολεμήσει το φόβο που φαινόταν στα μικρά, άσχημα μάτια του πλησίασε για πρώτη φορά τους ανθρώπους. Πίσω του ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι.

   Παρέδωσε το μωρό, με κατεβασμένο κεφάλι, στην αγκαλιά της μητέρας του και έκανε να φύγει γρήγορα, γρήγορα.  Εκείνη με δάκρυα στα μάτια τον άγγιξε από το μπράτσο. Τον ευχαρίστησε και ζήτησε την επομένη να βρεθούν και να φάνε όλοι μαζί για να γιορτάσουν το θαύμα που παραμονή Χριστουγέννων συνέβηκε  στη ζωή τους.

   Από τότε, κάθε Χριστούγεννα, οι κάτοικοι του Τερατοχωριού γιορτάζουν μαζί με τους ανθρώπους.  Γιατί αν μη τι άλλο.. αυτό δεν είναι το θαύμα των Χριστουγέννων; η Αγάπη. Η Αγάπη που ενώνει. Η Αγάπη που μεταμορφώνει…  το να μη σε νοιάζει η διαφορετικότητα, η ασχήμια, η αρρώστια…

   Να βλέπεις μονάχα τις ομοιότητες, μόνο την ομορφιά..  Όπως και η μητέρα του μωρού που στα μάτια του Πετρή έβλεπε μόνο έναν άγγελο: το σωτήρα του παιδιού της!

                                                                                    Μαρία Κρόκου

 

Θυμήσου Πόσα Μου Χάρισες  της Νατάσας Γκουτζικίδου, εκδ. Δυάς

   Με ένα εξώφυλλο που ταξιδεύει και δημιουργεί μυστηριώδεις συνειρμούς μας υποδέχεται το Θυμήσου Πόσα Μου Χάρισες... και το περιεχόμενό του δικαιώνει την εμφάνισή του!
   Πλοκή, συναίσθημα και φαντασία σε δόσεις που κρατούν ισορροπίες.
   Η Μελίνα, μια γυναίκα που αγνοεί ή αρνείται να δει την αλήθεια μέχρι που η αλήθεια την βρίσκει από μόνη της.  Μια αλήθεια που δεν θα της αρέσει καθόλου..  Αγάπη, μίσος, ανταγωνισμός, θυμός, εξαπάτηση: στοιχεία γήινα και ανθρώπινα  εμπλέκονται αριστοτεχνικά με έναν άυλο κόσμο.  Όμορφα υφασμένα.  Ένα μυθιστόρημα, χτισμένο μεθοδικά όπως μια αράχνη υφαίνει τον ιστό της.. μέχρι που στο τέλος έχει φτιάξει ένα μοναδικό δημιούργημα, που έχει αιχμαλωτίσει τον αναγνώστη στον αριστοτεχνικά υφασμένο ιστό του.
   Η συγγραφέας καταφέρνει και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.  Πάντα υπέροχες δημιουργίες Νατάσα μου!!

Σε ελεύθερη πτώση  της Κάκια Ξύδη εκδ.Οσελότος

  Η Βασιλική ή Βάσω ή Βίκυ ή.. μια γυναίκα που ζει τη ζωή της ανάλογα με το όνομα που επιλέγει κάθε φορά.  Μια κόρη, μια ερωμένη, μια σύζυγος, μια επαγγελματίας, μια αδερφή, μια φίλη..  Όλα όσα μια γυναίκα μπορεί να βιώσει με τα πάνω και τα κάτω τους.  Μια γυναίκα γαλουχημένη με τις παραδόσεις.. που διψά να ξεφύγει από τα καθιερωμένα.. να κάνει το επόμενο βήμα.
   Το αναπάντεχο, η προδοσία, οι αναμνήσεις, τα πισωγυρίσματα, η ψυχική οδύνη όλα δημιουργούν τον μικρόκοσμο της Βασιλικής, με μόνο στήριγμα την επιθυμία της.. μια επιθυμία που έστω και αργά θα την πραγματοποιήσει..
   Η Κάκια έχει παρουσιάσει με πολύ ζωντανές εικόνες τη ζωή της γυναίκας που πνίγεται, χάνεται και αναγεννάτε από τις στάχτες της.  Όμορφο ταξίδι, ντυμένο με ωραίες περιγραφές αλλά και με τον ρομαντισμό και την ευαισθησία που διακρίνει την συγγραφέα.  Κάκια μου, σου εύχομαι πολλά- πολλά ακόμη δημιουργήματα!!!!!

Σου γράφω.. της Μαίρης Γκαζιάνη εκδ. ΑΒΑΚΑΣ

Εκεί που οι λέξεις συναντούν αισθήματα ξεχασμένα..
Εκεί που οι σταγόνες της ψυχής ξεχειλίζουν..
Εκεί η Μαίρη βρίσκει το σημείο τομής, το σημείο που όλα τα ενώνει και όλα τα χωρίζει!
Ένα μοναδικό ταξίδι στον κόσμο των παθών και των αισθήσεων.. στον κόσμο του μέσα και του έξω..
Μαίρη μου!!! να μας γράφεις.. πάντα τόσο όμορφα!!!  τόσο με... ψυχή!!

Άγγελοι Πολέμου της Νατάσας Γκουτζικίδου, εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

   Ένα βιβλίο γεμάτο από το μαύρο και το γκρίζο του πολέμου αλλά και το λευκό και το κόκκινο της ελπίδας και της αγάπης.  Η δύναμη του ανθρώπου να καταφέρνει ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις, όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να διακρίνει το αισιόδοξο, ξεδιπλώνεται σε όλο της το μεγαλείο στο βιβλίο Άγγελοι Πολέμου.
   Έρωτας, πάθος, μίσος, αγάπη.  Σχέσεις που στιγματίζουν για μια ζωή.. είτε είναι ερωτικές, είτε συγγενικές, είτε φιλικές.  Η Άλκηστη μας ταξιδεύει στα χνάρια της περιόδου του πολέμου όπως εκείνη τον βίωσε.
   Για άλλη μια φορά η πένα της Νατάσας καταφέρνει να δημιουργήσει ένα αριστοτεχνικά δομημένο μυθιστόρημα όπου η ίδια μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί μέσα από το τούνελ.. μέχρι να βγούμε στην απέναντι πλευρά..  Νατάσα μου να μας οδηγείς πάντα σε τόσο όμορφα ταξίδια!

Ταξίδι στην ομίχλη της Κάκια Ξύδη εκδ. Οσελότος

Με πινέλο το όνειρο και καμβά τη ζωή η Κάκια Ξύδη ξεδιπλώνει τη ζωή της Τάνιας.  Μια καθημερινή γυναίκα με όνειρα, πάθη, ελπίδες.. όπως η κάθε γυναίκα που ζει, αναπνέει και κινείται.  Μια γυναίκα που, πιστή στο καθήκον, παραμελεί τα θέλω της και φροντίζει τις επιθυμίες όλων των άλλων.  Ένα ταξίδι ονειρεύεται, ένα ταξίδι που θα την κάνει δυνατή...  ένα ταξίδι βουτηγμένο στην αδυναμία.. που τη βοηθά να σταθεί στα πόδια της και να διεκδικήσει τα θέλω της.  Ίσως, τελικά, να ήταν πολύ πιο δυνατή από όσο φανταζόταν..
   Η Κάκια οδηγεί αργά μα σταθερά τα βήματα της Τάνιας σε μια έξοδο.. ηρωική η όχι.. ο κάθε ένας θα το βιώσει διαβάζοντας το μυθιστόρημα.  Πάντα δυνατές εμπνεύσεις Κάκια μου!!

Όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα...

 
Λίγο καιρό πριν αν κάποιος μου έλεγε ότι σήμερα εγώ θα έγραφα σε ένα δικό μου blog και θα είχε εκδοθεί ένα δικό μου μυθιστόρημα θα του έλεγα πως μάλλον ονειρεύεται..-αφενός επειδή οι γνώσεις μου για τον ηλεκτρονικό υπολογιστή περιορίζονται στον κειμενογράφο και αφετέρου επειδή ότι έγραφα έμενε καταχωνιασμένο σε ένα συρτάρι.. ή και πουθενά.. - και όμως, αυτό ακριβώς μου συμβαίνει!!!
   Πάνε μόλις τέσσερα χρόνια και κάτι,  που απέκτησα την κόρη μου και ενάμιση χρόνο αργότερα το γιό μου... ανάμεσα σε όλες τις άλλες ανησυχίες που έχουν όλες οι μαμάδες του κόσμου (από το αν έφαγαν.. αν είναι καλά.. αν είμαι καλή μαμά.. αν μεγαλώνουν σωστά.. αν αυτή η κοκκινίλα είναι κάτι σοβαρό ... μέχρι πως θα είναι το μέλλον τους..) μου προστέθηκε και ακόμη μία: τι όνειρα θα έχουν;; θα μπορέσουν να τα πραγματοποιήσουν;  εγώ δεν είχα καν τολμήσει το δικό μου όνειρο..τι παράδειγμα θα τους έδινα;; και τότε αποφάσισα να τολμήσω!! έτσι ώστε να μπορώ να τους δώσω αύριο τη συμβουλή να τολμούν για το όνειρό τους ανεξαρτήτου αποτελέσματος!!!
  Αυτό ήταν! έγραψα το μυθιστόρημα Εξάρες και χάρη στον εκδοτικό οίκο Novelbooks εκδόθηκε!!! Συναισθήματα;; απερίγραπτα!! αγωνία; μεγάλη!!! το άγχος για το άγνωστο ταξίδι που ξεκινώ; πολύ!! όμως ξέρω πως ήταν κάτι που ήθελα να κάνω και η πραγματοποίησή του με γεμίζει!
   Για όσους διαβάσετε το μυθιστόρημα ελπίζω να σας συντροφεύσει ευχάριστα και σας εύχομαι πάντα στη ζωή σας Εξάρες!!!