ΤΟ ΤΕΤΑΤΟΧΩΡΙ
Ήταν κάποτε ένα χωριό βγαλμένο σαν από παραμύθι. Με καταπράσινους λόφους, ρυάκια που κελάριζαν στο πέρασμά τους, κάθε λογής πουλιά στα ψηλά αιωνόβια δέντρα του και αμύθητους θησαυρούς στις σπηλιές του. Αν ποτέ σε έβγαζε ο δρόμος προς τα κει σίγουρα η καρδιά και η ψυχή σου θα ηρεμούσαν και κάθε επιθυμία για επιστροφή στο δικό σου τόπο θα έσβηνε.
Μόνο αν συναντούσες τους λιγοστούς κατοίκους του θα σου κοβόταν η ανάσα.. όση ομορφιά το χωριό τους, τόση ασχήμια εκείνοι.. ακόμη θα έτρεχες. Ψηλοί, άχαροι, με καμπούρα στο σβέρκο και πρόσωπα σημαδεμένα, γεμάτα ρόζους. Μύτες χοντρές και μακριές που σχεδόν κάλυπταν τα ασύμμετρα ογκώδη χείλη τους. Τέρατα τους αποκαλούσαν και το χωριό τους Τερατοχώρι.
Μια μέρα σε αυτό το χωριό που τίποτα δεν άλλαζε ποτέ, τίποτα διαφορετικό δεν συνέβαινε ποτέ, ένας από τους κατοίκους, ο Πετρής, βρήκε ένα ανθρώπινο μωρό. Το πήρε και το πήγε στην πλατεία του χωριού. Μαζεύτηκαν όλα τα τέρατα και έμειναν να χαζεύουν το μικρό ανθρωπάκι. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν δεί ένα τόσο δα μικρό άνθρωπο, μα και τους μεγάλους από μακριά τους έβλεπαν.. δεν είχαν ποτέ τολμήσει να πλησιάσουν από κοντά.. τους έτρεμαν τους ανθρώπους.. όπως και οι άνθρωποι εκείνους..
Έμειναν όλοι να το χαζεύουν και να θαυμάζουν την τόση ομορφιά. Ροδαλά μαγουλάκια, μεγάλα εκφραστικά ματάκια και ένα χαμόγελο που όμοιό του δεν είχαν ξαναδεί. Φρόντισαν με περισσή αγάπη και φροντίδα το μικρό αγγελούδι που ήταν λες και είχε έρθει για να ενώσει δύο διαφορετικούς κόσμους..
Δύο ημέρες αργότερα, παραμονή Χριστουγέννων- να σημειώσω εδώ πως τα τέρατα ποτέ δεν γιόρταζαν, ποτέ και για τίποτα..- φωνές τράβηξαν την προσοχή τους. Κατάλαβαν πως κάποιοι γύρευαν το μωρό. Η ανησυχία γέμισε το βλέμμα τους αλλά δεν χρειάστηκε να πουν τίποτα. Ο Πετρής πήρε στην αγκαλιά του το μωρό και προσπαθώντας να καταπολεμήσει το φόβο που φαινόταν στα μικρά, άσχημα μάτια του πλησίασε για πρώτη φορά τους ανθρώπους. Πίσω του ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι.
Παρέδωσε το μωρό, με κατεβασμένο κεφάλι, στην αγκαλιά της μητέρας του και έκανε να φύγει γρήγορα, γρήγορα. Εκείνη με δάκρυα στα μάτια τον άγγιξε από το μπράτσο. Τον ευχαρίστησε και ζήτησε την επομένη να βρεθούν και να φάνε όλοι μαζί για να γιορτάσουν το θαύμα που παραμονή Χριστουγέννων συνέβηκε στη ζωή τους.
Από τότε, κάθε Χριστούγεννα, οι κάτοικοι του Τερατοχωριού γιορτάζουν μαζί με τους ανθρώπους. Γιατί αν μη τι άλλο.. αυτό δεν είναι το θαύμα των Χριστουγέννων; η Αγάπη. Η Αγάπη που ενώνει. Η Αγάπη που μεταμορφώνει… το να μη σε νοιάζει η διαφορετικότητα, η ασχήμια, η αρρώστια…
Να βλέπεις μονάχα τις ομοιότητες, μόνο την ομορφιά.. Όπως και η μητέρα του μωρού που στα μάτια του Πετρή έβλεπε μόνο έναν άγγελο: το σωτήρα του παιδιού της!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου