Κάποιες φορές η αγάπη πλημμυρίζει την καρδιά σου και τότε οι λέξεις δεν είναι αρκετές... Μοιράζομαι μαζί σας ένα ποίημα που έγραψα για τα παιδιά μου με όλη μου την αγάπη... τους το αφιερώνω!

Θα ήθελα να μαι λυχναράκι!
Θα ήθελα να μαι λυχναράκι, να φωτίζω το δρόμο σου...
θα ήθελα να μαι λιθαράκι, να χτίζω τα όνειρά σου...
                                          θα ήθελα να μαι παπουτσάκι, να στηρίζω τα βήματά σου...
                                          θα ήθελα να μαι το ζακετάκι, στους μικρούς, παιδικούς σου
                                          ώμους...
                                          θα ήθελα να μαι το λιμανάκι, στις αδιεξόδους σου...
                                          θα ήθελα να μαι το αεράκι, που δροσίζει τις αποφάσεις σου...
                                          θα ήθελα να μαι το σφουγγαράκι, που απαλύνει τους πόνους σου...
                                          θα ήθελα να μαι το φιλαράκι στις εξόδους σου...
                                          θα ήθελα να μαι ο φύλακας άγγελός σου...
                                          Θα ήθελα να είμαι πολλά... μα είμαι μόνο η μαμά σου...
                                          έτσι θα προσπαθήσω να είμαι πάντα στην καρδιά, στο μυαλό και
                                          στην ψυχή σου... όποτε με χρειαστείς... ακόμη και όταν δεν θα
                                          είμαι δίπλα σου... αν με χρειαστείς... να ανατρέχεις εκεί και να με
                                          βρίσκεις...  (Μαρία Κρόκου)
                                                                             Με απέραντη αγάπη στα θαυματάκια μου
                                                                                                 Μελίνα και Μορφέα!!!!
                                                                           

   ''Καληνύχτα τώρα, Μάνο'', Αλίκη Οικονόμου- Γιωτάκου, εκδ. Μιχάλη Σιδέρη
   Ένα βιβλίο γρήγορο (το διάβασα μόλις μέσα σε δύο ημέρες, παρόλο που είναι 500 σελίδες! ), με λόγο αβίαστο, γεμάτο  συναισθηματικό πλούτο,  πάθος και αγάπη! Μέσα από τη δολοφονία, τις φυλακές, τη σκληρότητα και τις δολοπλοκίες η συγγραφέας καταφέρνει να παρουσιάσει ήθη και έθιμα της Ελλάδας κεντημένα με την αγάπη, την προσφορά, την πίστη και την ευγένεια!
   Μοιάζει σα να θέλει να σπείρει  τον σπόρο της αγνής και άδολης αγάπης, τούτο το βιβλίο, στην καρδιά! Εύχομαι ολόψυχα να είναι καλοτάξιδο!  Πάντα όμορφες εμπνεύσεις!!

  

Σε τέσσερις τοίχους...

Με μεγάλη χαρά μοιράζομαι μαζί σας το τραγούδι που με πολύ αγάπη δημιουργήσαμε ο Κωνσταντίνος Κατσός (μουσική, τραγούδι, φωτογραφία), οΝίκος Κατσός (πλήκτρα) και εγώ (στίχους)!!
https://www.youtube.com/watch?v=TbzmdbV0-JM&feature=youtu.be

 Τα πλήκτρα της σιωπής, Μαίρη Γκαζιάνη, εκδ. ΟΣΤΡΙΑ

   Με μια ''σιωπή'' που μας μιλάει στην ''καρδιά'' η Μαίρη Γκαζιάνη μοιάζει να μιλά απευθείας από την δική της καρδιά! Ένα μυθιστόρημα γεμάτο αγάπη, πάθος αλλά και ανατροπές, από την αρχή μέχρι το τέλος του! Λόγος που συνδυάζει την απλότητα με την ποίηση- κάτι που, άλλωστε, η συγγραφέας γνωρίζει πολύ καλά να κάνει! Πλοκή που δεν σε αφήνει να το αφήσεις!
   Μαζί του ταξίδεψα στο δύσβατο βουνό της αγάπης, μουρμούρισα το ρυθμό της ευτυχίας και είδα κάτω από τον γκρεμό της απάρνησης!
    Καλή συνέχεια Μαίρη μου!! Μόνο επιτυχίες!!

   Αναγκράμμα, Νίκος Διακογιάννης, εκδ.ερωδιός

   Αγαπώντας ιδιαίτερα τα παιχνίδια της μοίρας και τις συμπτώσεις δεν θα μπορούσα να μείνω μακρυά από τούτο το βιβλίο! Προσεγμένο σε κάθε του λεπτομέρεια... μοιάζει σαν να μην ήθελε να αφήσει στην τύχη τίποτα ο συγγραφέας-και δεν άφησε!   Λόγος πλούσιος, γεμάτος νοήματα και παιχνίδια με τις λέξεις! Συναισθήματα δοσμένα με προσοχή και αγάπη. Χαρακτήρες ''χτισμένοι'' σκαλί- σκαλί. Θα έλεγα πως πρόκειται για ένα μυθιστόρημα τόσο ιδιαίτερο όσο και ο τίτλος του!
   Καλοτάξιδο!! Πάντα επιτυχίες!!

Νοσταλγίες....

   Νοσταλγίες...
   Όσο μεγαλώνω νοιώθω πως όλο και περισσότερο κρυφοκοιτάζω από τις γρίλιες ενός παραθύρου που όλο και ξεμακραίνει... Προσπαθώ να ''κλέψω'' λίγες από τις γνώσεις και τις αξίες του, λίγες από τις ομορφιές του.... Έτσι σε πείσμα των καιρών που επιβάλουν τα ipad και τα ipod (δεν ξέρω καν τί είναι!) εγώ προσπαθώ να κάνω προζύμι, να ζυμώσω ψωμί, να φτιάξω μαρμελάδες και  γλυκά κουταλιού, σπιτικά μακαρόνια και πίτες, σαπουνάκια και φυσικές κρέμες..
   Θέλω να έχουν τα παιδιά μου έστω και λίγες αναμνήσεις από εκείνες τις γαργαλιστικές μυρωδιές που αναδύονταν από τους παραδοσιακούς φούρνους, τις ανεπανάληπτες αυθεντικές γεύσεις της Ελλάδας μας που έκαναν τα σάλια μας να τρέχουν, τους ήχους από τα τραγούδια που μιλούν στην καρδιά μας, στη δική μας καρδιά,  και τις λέξεις- τοπολαλιές-  που ακούγονταν από τους ανθρώπους, τους δικούς μας ανθρώπους...
   Θέλω να γίνω ένα μικρό, έστω, σκαλοπάτι που να τους ενώνει το παρελθόν με το παρόν...  που θα τους δίνει τα εφόδια να μπορούν -με γεμάτες από τις χτεσινές εμπειρίες αποσκευές- να γεμίσουν τις μοντέρνες, πλέον, βαλίτσες τους με πιο ''inn'' πράγματα και ιδέες...
   Με στεναχωρεί, όμως, που υπάρχουν πράγματα που δεν θα μπορέσω να τους τα δείξω όπως τα είδα εγώ... όπως την, πιθανότατα, τελευταία λατέρνα, σε κυκλοφορία,  να περνά κάτω από το παραθύρι και να γεμίζει τον αέρα με πρωινές ή δειλινές μελωδίες γεμάτες από φανταστικές εικόνες κοριτσιών που χορεύουν λες και πετούν, με φαρδιά, αέρινα, μακρυά φορέματα, μαλλιά ξέπλεκα, στολισμένα με κάθε λογής λουλούδια, με τσέπες αδειανές μα με καρδιές γεμάτες-χορτάτες από την αγάπη των γειτόνων, των συγγενών, των φίλων... και μάτια, σπινθηροβόλα,  γεμάτα από την ομορφιά της ανέγγιχτης ακόμη τότε φύσης...
   Αχ! αυτή η λατέρνα! κάθε της νότα και μια εικόνα! ένα συναίσθημα!
   Νομίζω πως αν μπορούσα θα στόλιζα τρεις λατέρνες , θα τις άφηνα ελεύθερες να ταξιδεύουν στον κόσμο και να περνούν από τις γειτονιές διαλαλώντας την αγάπη, την ειλικρίνεια,το σεβασμό, την ευγνωμοσύνη!!! Επάνω σε κάθε μια τους θα είχα σκαλίσει και από ένα γνωμικό:
*Να φέρεσαι σε αυτούς που αγαπάς σαν να είναι η τελευταία φορά που τους βλέπεις...
*Μέτρον άριστον...
*Ήμουν λυπημένος που δεν είχα παπούτσια... ώσπου είδα κάποιον χωρίς πόδια...
                 Με νοσταλγική διάθεση.. .που συνήθως μας πιάνει το φθινόπωρο... αλλά εγώ είπαμε: είμαι ανάποδος άνθρωπος!!!!

Ένα φεγγάρι λιγότερο, Μαίρη Γκαζιάνη  (εκδ. Ελληνική Πρωτοβουλία)

   Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από τη Μαίρη  Γκαζιάνη! Ένα βιβλίο που μιλά για την αγάπη!
    Με λόγο γεμάτο ποιητική διάθεση, χαρακτήρες δουλεμένους με μεράκι και με έναν απρόβλεπτο ρεαλισμό, η συγγραφέας υφαίνει έναν  έρωτα που γεννήθηκε μέσα από το διαδίκτυο και  όλα δείχνουν πως είναι αληθινός. Είναι όμως;
   Διάλογοι με αμεσότητα. Γρήγορη πλοκή που δεν κουράζει αλλά ταξιδεύει και αφήνει τον αναγνώστη να ζήσει την αγάπη, με όλες τις ομορφιές αλλά και τις αγωνίες της.
   Πάντα όμορφες εμπνεύσεις Μαίρη μου! Με το καλό και το επόμενο δημιούργημά σου!!

Γυναίκα η Κόλαση... Γυναίκα κι ο Παράδεισος , Γεώργιος Ελ. Τζιτζικάκης

Δέκα μοναδικές, καλοφτιαγμένες και έξυπνες  ιστορίες φιλοξενούνται μέσα σε τούτο το βιβλίο. Ιστορίες με περίτεχνες περιγραφές, όμορφο  λόγο και κεντημένες με περισσή φροντίδα!
   Κεντρική ηρωίδα η γυναίκα, οι ανάγκες, τα συναισθήματά της αλλά και ο αφανής ήρωας που δίπλα της ζει και κινείται.. ο άντρας.
   Δέκα διηγήματα με κοινούς παρανομαστές: τη γυναίκα και τον άντρα μα πάνω από όλα με συνδετικό κρίκο την ευγενική και κάποιες φορές ανατρεπτική ματιά του συγγραφέα!
   Κάθε ιστορία έχει και κάτι διαφορετικό να μας πει μαρτυρώντας τη ζωηρή φαντασία του συγγραφέα. Παρόλο που είναι δύσκολο κανείς να ξεχωρίσει εγώ αγάπησα ιδιαίτερα τις: 1)ο φόβος, 2) φρεσκοβαμμένο ξύλο, 3) Λεμονιές και άνθη.
Καλοτάξιδα όλα σου τα δημιουργήματα Γιώργο!!! με το καλό το επόμενο!!!!

Ευχαριστώ θερμά την κα Βούλα Αθανασιάδου για τα τόσο όμορφα λόγια της!!!!!!! 
''Μαρία Κρόκου 
ένας άνθρωπος που από από πολύ μικρή ένιωσε, έδειξε την αγάπη της για τους ανθρώπους. Ήταν το πρώτο που διάβασα για σένα στο σημείο που δίνοντε τα στοιχεία του συγγραφέα. Ένιωσα ότι μου έφτανε . Ήταν αυτό που με ώθησε να αγοράσω το βιβλίο σου. Ο τίτλος, με επηρέσασε. Τι σημαίνει ένας τίτλος με το όνομα **εξάρες**? Σίγουρα στάθηκες και στέκεσαι δίπλα στους ανθρώπους, γιατί αλλοιώς τέτοιο ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ, τόσο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ, δεν γράφεται έτσι απλά για να γεμίσει ένας συγγραφέας τις σελίδες ενός βιβλίου. Δεν ξέρω αν είσαι τόσο συγγραφέας, ή τόσο μα τόσο πολύ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Επιασες ένα θέμα που πονάει πολύ, με καταστάσεις που σίγουρα, λόγω του επαγγέλματός σου σε έχουν αγγίξει, γιατί αν δεν είσαι άνθρωπος, τέτοια βιβλία δεν τα γράφεις. Αν δεν έχεις ζήσει πολύ κοντά στα προβλήματα της κοινωνίας δεν μπορείς να δώσεις τόσες πονεμένες αλήθειες μαζεμένες. Πως τα απλά καθημερινά πράγματα είναι η ουσία και η τέχνη της ζωής............Πως να διδάξεις τους ανθρώους να μην περιμένουν από τους άλλους όσα ο καθένας μπορεί να πετύχει για τον εαυτό του.......Ναι, έφερες σίγουρα ΕΞΑΡΕΣ, γράφωντας αυτό το πόνημα, αυτό που εκτελείτε μέσα από την επαφή με την ανθρώπινη κοινωνία.
Τα κατάφερες, και είσαι αξιέπαινη Μαρία μου, γιατί θέλει πολύ ψυχή, για να μεταφέρεις και να δέσεις τέτοιες καταστάσεις. Σίγουρα η φαντασία έπεξε τον ρόλο της, σε μικρό ποσοστό όμως, τόσο όσο να δέσουν οι σελίδες, όμως η πραγματικότητα είναι αυτή που θα αγγίξει τον κάθε αναγνώστη του βιβλίου σου.
Θα το σύστηνα ανεπιφύλακτα σε κάθε άνθρωπο, που αγαπάει το βιβλίο. Που νοιάζεται και αγαπάει τους ανθρώπους, και ειδικά τα παιδιά, το χθες το σήμερα και το αύριο του κόσμου.
Σ'ευχαριστώ από καρδιάς!
Βούλα Αθανασιάδου.''

Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες, συγγραφέας Κάκια Ξύδη,
 εκδ. ΟΣΕΛΟΤΟΣ

   Έχοντας διαβάσει τα δύο μυθιστορήματα της Κάκιας ''Ταξίδι στην ομίχλη'' και ''Σε ελεύθερη πτώση'', γνώριζα ήδη για την ρομαντική και ευαίσθητη πλευρά της- κάτι που επιβεβαιώθηκε και με το παραμύθι της: ''Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες''.
   Υπέροχος τίτλος που αμέσως σε ταξιδεύει και ένα θέμα που σίγουρα απασχολεί πολλούς γονείς: η διατροφή των παιδιών τους. Οδηγός τούτου του ταξιδιού: η μικρή Ελενίτσα που η άρνησή της για φαγητό την οδηγεί ανάμεσα στα σύννεφα.. και όχι μόνο!
   Με πολύ- πολύ όμορφο και προσιτό, στα παιδιά, τρόπο, τους δίνει το μήνυμα που θέλει χωρίς να τα πιέζει και με περισσή αγάπη τα βοηθά να φάνε εκείνη τη ''μία μπουκίτσα'' πάραπάνω!!   Εύχομαι ολόψυχα πάντα τόσο όμορφους ''μπελάδες'' να έχεις Κάκια μου! με το καλό να ετοιμάσεις και το επόμενο παραμύθι ή.. ότι η έμπνευσή σου, σου ορίσει!!!
   

Χρόνια πολλά!!

Χρόνια πολλά!! Υγεία !!
Πάντα χαρούμενοι!! Πάντα ευτυχισμένοι!!
Πάντα με την αγάπη να φωλιάζει στην ψυχή σας!!
Ένα Άγιο Φως να συνοδεύει τα βήματά σας!!

Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου, Γιάννης Φιλιππίδης
  Ξεκινώντας να διαβάζω το βιβλίο του Γιάννη Φιλιππίδη ήμουν προετοιμασμένη να διαβάσω ένα όμορφο βιβλίο, αλλά, από την σκοπιά του άντρα.  Έπεσα έξω.. με περισσή ευαισθησία καταφέρνει και μπαίνει στον γυναικείο ψυχισμό.
   Γεμάτες περιγραφές, πλούσιο λεξιλόγιο που δένει το χτες με το σήμερα αλλά και με τα συναισθήματα της πρωταγωνίστριας. Όλα άρτια  δομημένα και κατανοητά.  Οι χαρακτήρες απλοί, καθημερινοί πολύ όμορφα δοσμένοι. Μου άρεσε ιδιαίτερα η ευγένεια που δίδεται στους ήρωες και η προσπάθεια να αναδυθεί το καλύτερο από αυτούς! Η κάθε λέξη μοιάζει να έχει βρει την κατάλληλη θέση σε τούτο το βιβλίο!!      
   Πάντα επιτυχίες εύχομαι!!                                                    

Eλευθερία Μεταξά "Όταν μιλούν τα φεγγάρια"

Eλευθερία Μεταξά "Όταν μιλούν τα φεγγάρια"

   Πάει αρκετός καιρός, είναι η αλήθεια, που έχω διαβάσει το βιβλίο της Ελευθερίας Μεταξά, μα με πήραν ''μπάλα'' οι δουλειές και αμέλησα να γράψω δύο λόγια για αυτό!
  Με λόγο απλό, δυνατό και ήρεμο η Ελευθερία σε πηγαίνει χωρίς καμία δυσκολία στο σημείο που θέλει εκείνη! Χωρίς περιττές περιγραφές και με ιδιαίτερη πλοκή δημιουργεί ένα βιβλίο με πολλές ανατροπές και ευχάριστη ροή στην εξέλιξη!
   Πρόκειται για ένα βιβλίο που απόλαυσα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα του! Ελευθερία σου εύχομαι ολόψυχα πάντα επιτυχίες! Ανυπομονώ να διαβάσω το δεύτερο βιβλίο σου : Μαύρα σαν τον έβενο μαλλιά!!!